tirsdag 21. juni 2016

Før-reisebrev frå Kalvikarane, sommaren 2016.

No er det ikkje lenge til avreise, og det kriblar i reiselysta til Kalvikarane. Vi skulle aller helst ha reist i går! Minstemann krev at eg viser videoar på You-Tube frå ulike stader vi skal besøke i sommar, noko eg sjølvsagt gjer sidan eg gledar meg MINST like mykje som han! Mellomstemann gler seg òg , men han er ein meir stillferdig type som er mest oppteken av at vi må hugse at han har bursdag medan vi er vekke, og korleis det skal verte med kake og slikt…


Eldstefrøkna skal ikkje vere med oss på ferie i år, for første gong i si leve tid. Nei, ho skal ikkje gå heime og drive dank, ha heime åleine festar og bombe huset medan vi er vekke. Ho skal til Jersey på språkreise saman med ei god venninne. Mammahjarte mitt sutrar og gret litt, men eg har vendt meg til tanken på det no…


I år skal vi ikkje reise åleine. Ungane sine besteforeldre, mine foreldre og Mr.Kalvik sine svigerbeist skal nemleg vere med! Gjett om vi gler oss!!


Så no brukar vi tida vår på å vaske kle, vaske i campingvogna, slå plenar, rydde rundt huset og gjere bilen vår ferieklar. Med jamne mellomrom stikk eg nasen innanfor døra i campingvogna for å snuse inn den heilt spesielle ferielukta som er der inne, så gleda eg meg litt til og held fram med litt førebuande arbeid før ferien tek til for fullt.


I fjor skreiv eg reisebrev på bloggen min, og vi kjenner at vi kosar oss med å sjå bilete og lese frå fjorårets ferie. Så mykje at vi må til å lage reisebrev i år òg! 

søndag 19. juni 2016

Ei aning utkropen.

Siste dag på jobb gjekk med til å rydde i papir, rydde klasserom og gjere mykje klart til hausten att. 
Eg fekk oppgåva å rydde lageret på loftet. Det lageret inneheld mykje morro. Og mykje gammalt skrot som skulle kastast. Vi bar ut stolar, pultar og gamle møblar som var øydelagt. Masse gammalt rot som vi ikkje lenger trengde.

Midt oppe i lasset med mykje ubrukelegt "sarv" fann eg dei. To gamle stolar i tre som vistnok ein gong i tida hadde stått på gamle Leirvåg skule. Dei var grøne, ikkje særleg fine lenger, men gode nok til naustbruk tenkte eg. Eg stabla stolane inn i bilen og var godt nøgd med dagens fangst!

Mannen i heimen derimot, var ikkje like nøgd. Han såg ikkje heilt vitsen med å dra desse gamle stolane inn i heimen. Han sukka, stønna og ignorerte min overdrevne iver over desse flotte stolane som eg hadde redda fra ein brutal død i Olsetvikane. 


Eg sleit stolane ned i naustet og gav dei eit strøk med maling. Einaste fargen eg hadde for hand var ein boks med sommargul oljemaling som eg hadde måla eit "trommelbord" med for eit par veker sidan. No synast eg faktisk at stolane vart så gule og kule at dei ikkje kan stå i naustet likevel, kanskje dei rett og slett må inn i hus...


No er det berre slik at Mr.Kalvik og eg har inngått ein avtale. Kvar gong vi dreg ein ny ting inn i huset, så skal vi kaste ein ting. Kva kan eg vel ofre?  Eg er ikkje god på å kaste ting, og ein gammal sokk veg ikkje opp for ein heil stol!! Såpass mykje veit eg og....



Dersom eg berre ventar litt. Ventar til mannen i heimen har reist på sjøen. Då veit eg om ein gammal puff til ein "ekkornes stressless" , ein puff som eg verkeleg synast lite godt om. Eg veit om ein del av ein 70- talls veggseksjon som eg i fleire år har prøvd å kvitte meg med. Desse to tinga veg opp for to gule og kule stolar som så gjerne vil i hus...


Eg trur eg let vere å nemne planen min, og så let eg stolane stå i naustet til september....

mandag 6. juni 2016

Stans verda, det går for fort!!

9.juni 2016 går du ut frå ungdomskulen for siste gong. Døra glir att bak deg, og du tek eit steg ut i verda. 

Sommaren er som eit stort gap. Bak deg ligg det kjende og trygge. Framom deg ligg noko vi ikkje heilt veit kva er. Du har ein sommar som skal fyllast med så mykje. Du skal reise ein lengre tur vekk frå oss. Du skal vente, vente på kva hausten vil bringe. 

Eg sitt her med ein skrikande klump i magen: GJE MEG MEIR TID! Eg treng tid til å tøyse meir, tid til å irettesette og forberede deg på det verda kan bringe. Tid til å prate, tid til å le, tid til å belære. Tid til å berre vere saman! 

Du skal ikkje så langt. Vi kjem til å sjå deg ofte. Likevel er dette første steget ut i den vaksne verda. plutseleg er du vaksen og står på egne bein.

Stans verda, slepp meg av ein augneblink.
 Det går for fort. 

tirsdag 19. januar 2016

Å sørge ♥

Døden er ein del av livet. 

Når eit gamalt menneske døyr er det naturens gang. Likevel sørgar vi, fordi vi har mista nokon vi bryr oss om, og nokon vi er glad i. Dei vil aldri meir komme att, og den kjensla kan få sorga til å velte opp i oss.

Når eit menneske vert sjuk og døyr fordi kroppen ikkje klarar å handtere sjukdommen, då sørgar vi og. Her får vi får i mange tilfeller moglegheiten til å forberede oss på det som vil komme, og saman med den sjuke kan vi snakke saman om døden.Når døden inntreff sørgar vi på same måte over eit menneske vi aldri meir kan få være nær. 

Det er ein naturleg del av oss å sørge. Likevel finnast det så mange ulike typar sorg. Når eit ungt menneske døyr heilt utan forvarsel, då snur sorga alt på hovudet for oss. Når du ikkje er forberedt, når det kjem som lyn frå klår himmel, då står vi ovanfor ein type sorg som vil endre seg over tid. Den sorga treff deg som eit slag. Den kan komme når eit ungt menneske blandt oss døyr. Eit menneske som høyrer til i nærmiljøet ditt, som tilsynelatande har vore frisk og har alt og leve for. Det er som eit knytneveslag treff deg. Det er òg den tvilande og håpande sorga, den som får deg til å leve i den trua at det ikkje er verkeleg. Som får deg til å håpe at du skal kunne vakne frå ein draum som kjennast så vond at du ikkje vil at den skal verte ein del av kvardagen din. 

Så kjem den snikande sorga som legg seg kring hjartet ditt. Den sorga som med jamne mellomrom pirkar i deg. Den som stadig minner deg på dette grusomme som har intruffe, som aldri burde ha skjedd. Den sorga som ikkje lar deg gå ein dag utan å tenkje på dette flotte mennesket som aldri vil komme attende. Det er denne sorga som til tider får deg til å stusse over dine eigne kjensler. Kor nær må ein eigentleg stå eit menneske før ein har lov å sørge slik at andre ser det? 

Den vondaste sorga for meg, er å sjå på dei som sitt att. Vere klar over at den sorga du sjølv går og kjenner på , berre er ein brøkdel av den smerten dei næraste ber på. Du vil så gjerne gjere noko,men kva kan du gjere?Du vil så gjerne vise forståing, men kan ein vise forståing kring noko ein ikkje forstår sjølv?
Det er den sorga som enkelte dagar gjer det vondt å vere vaken.








onsdag 28. oktober 2015

Det er ein første gong for alt...

Eg har sjølv vore der. Eg har kjefta og smelt på handelstanden for måten Halloween vert presentert for ungane. Eg har haldt ungane heime , og nekta dei å gå "knask eller knep."

Her skar vi av toppen på graskaret vårt, kjemperart
å utforske kva som var inni!
Vi har sjølvsagt vore på Halloween tilstelningar der det har vore arrangert Halloweenfestar for ungane. Vi har kledd oss ut som skumle hekser, zombiar og vampyrar og fryda oss over alt det skumle, men når det kom til "knask eller knep" tradisjonen har eg sagt nei...Eg har sagt at "her i huset feirar vi ikkje Halloween, det er ein amerikansk skikk, det er ikkje noko vi har tradisjon for i Noreg." Dette har eg sagt kvart einaste år, eg har vore beinhard på det og hatt 3 fornærma ungar som synast mora er skikkelig teit!!

Men i fjor skjedde det ei endring. Minstemann som då var 6 år var nesten den einaste ungen i bygda vår som ikkje fekk lov å gå "knask eller knep". Augene hans vart store å tårefylte då eg endå ein gong leksa av meg den innlærte leksa mi om Halloweenfeiring i Noreg. Etter å ha sett den lutrygga guten traske seg inn i stova att tenkte eg med meg sjølv: Kva er eigentleg viktigast her? Å la guten sitte heime å vere lei seg fordi han ikkje får lov å gå "knask eller knep" med vennene sine, fordi eg som mor skal vere så prinsippfast at eg nektar å forhandle med han? Eller skulle eg gjere ein "knask eller knep" avtale?.... Eg valgte det siste. Eg sendte nokre SMS`ar rundt til nokre av mine venniner i bygda, forklarte at dei fekk beskjed av nokre skumle smågutar som var på "knask eller knep" tur. Dersom dei ikkje ville ha besøk av dei så kunne dei berre gje meg ein lyd, så hoppa vi over det huset. Deretter kledde ungen seg ut , vi samla guttegjengen i bilane våre og kjøyrde ei runde til hus vi hadde avtalt med på førehand. Resultatet var ein strålande blid gut som hadde fått gå "knask eller knep" for fyrste gong. Han hadde berre vore innom 5 hus, men det var heilt fint for han!

Så i år drog vi Halloweenfeiringa litt lenger, men på vår eigen måte. Vi har ikkje lagt opp til planar om kva vi skal gjere akkurat denne dagen, vi har ikkje handla dyre kostymer og vi har ikkje kjøpt kilovis med godteri på Nille, berre fordi reklamen fortel oss at vi bør gjere det. Neidå, guttungen i midten ynskte seg så veldig eit graskar. Så det kjøpte vi. Saman hadde vi ein time med graskarpynting på utsida av huset i haustsola. Vi kosa oss skikkelig med skjæring og tømming og frydefulle vræl over kor ekkelt graskaret såg ut på innsida. Det var skikkelig morro, og det er noko vi kjem til å halde fram med! Vi hadde ei fin stund i lag og vi fekk ei fargerik lykt på utsida av huset i haustmørket.

Så her i huset kjem eg til å la ungane få feire Halloween , på sin eigen måte..... berre litt styrt av ei prinsippfast mor som framleis meiner at handelstanden kan jekke seg ned eit lite hakk!
Arbeidet utførast!


Her er det ferdige resultatet til to kreative gutar!

I
h
Vi Kalvikarane ynskjer alle ei fin Halloween feiring,  med masse lys på ein mørk haustkveld!
Og til mine to eldste ungar : Eg beklager at det tok 10 år for mor dykkar å innsjå at Halloween ikkje er verdas undergang berre vi klarer å halde det litt " i selane".... og at mor dykkar får ha eit lite ord med i laget :-)

fredag 7. august 2015

Kunsten å samle husmorpoeng...

Det er enkelte ting eg som husmor aldri har gjort. Som å lage sylteflesk,  stive kjøkkendukane mine (som bestemor mi svergar til, for å halde dei reine og krøllfrie lengre) og stryke alle sengeklea våre, fordi det tek seg betre ut. Det ser berre så styrete ut,  og eg elskar lettvinte løysningar der det let seg gjere...
No skal det seiast til mitt eige forsvar at eg er ikkje heilt håplaus som husmor. Eg både kokkelerar,  bakar,  vaskar og ryddar. Det er berre det at eg ikkje er så god på å gjere nye ting, ting som høyrast uoverkommeleg og vansekeleg ut. Ting som 50-60 år gamle husmødre skryt og syt over, generelt sett ting som eg aldri før har gjort. Jepp du las rett...Eg, husfrua i Kalvikja har aldri laga jordbærsyltetøy før. Det ser så styrete ut! Vask,  rens,  del opp,  kok,  steriliser,  varm glass,  brenne seg på fingrane...

Så skjedde det noko, torsdagen hadde eg kjøpt 15 korger med norske jordbær. Eg hadde to val, enten fekk vi ete dei og risikere at heile familien Kalvik ville verte dårleg i magen og ikkje ha samme gleden over jordbær lenger. Det andre valgt var å prøve meg på å lage syltetøy som eg kunne setje i frysen. Eg valgte det siste.


Eg reinska bær (fort gjort) , eg skylte jordbæra i dørslag og målte opp kor mykje bær eg hadde (enkelt) , delte dei opp ( framleis ikkje særskilt krevjande) og eg blanda sukker og Jam frysepulver. Deretter moste eg bær med potetstapparen min og blanda inn sukker og Jam. Syltetøyet mitt var ferdig...
Der stod eg og såg rimeleg forvirra ut. Var det SÅ enkelt??Eg hadde jo trudd at dette var ei oppgåve som skulle slite meg aldeles ut , ei oppgåve som eg kunne skryte uhemma over samstundes som eg kunne syte over kor travelt og vanskeleg det var. Der stod det 14 beger med syltetøy på kjøkkenbordet (frysetøy er visstnok det riktige ordet og bruke sidan eg tok i bruk gul Jam), det smaka himmelsk, og eg skal aldri kjøpe jordbærsyltetøy att resten av 2015!
Om det er så lett å samle inn nokre ekstra husorpoeng , så skal eg jammen gjere det oftare!


søndag 26. juli 2015

Reisebrev frå Kalvikarane, del 5

Siste etappe. Göteborg -Ål- Kalvikja.
Vi tok laust frå Sverige i 12.30 tida fredagen og sette kursen mot Noreg. Vi hadde ikkje før komme oss ut på motorvegen i retning Svinesund før det første spørsmålet kom:"Mamma? E det lenge te vi e på grensa??" Gubben og eg som hadde tenkt tanken at vi skulle snike oss over grensa,  drite i all grensehandel og berre kjøyre måtte innnsjå at det aldri kom til å skje. Då hadde vi hatt tre rasande ungar på nakken som i rein sukkerabstinens hadde tatt over rattet sjølv!!
Grensehandel vart det,  fleire kilo med smågodt, to brett med brus og nokre plater med Marabou sjokolade! Så då kunne vi trygt kjøyre vidare og stemninga i baksetet var roleg og harmonisk 😀

Vi kjøyrde eit godt stykke denne dagen. Heilt til Ål,  der tok vi inn på Hallingdal feriesenter. FOR ein campingplass!!  Eg kan med handa på hjartet seie at det må vere den flottaste campingplassen eg nokon gong har sett. Vi kom noko seint fram,  men ungane leika og storkosa seg på campingplassen saman med to søskenbarn som hadde campert der for natta, og vi skravla og kosa oss med svogeren og fruen!

Dagen etter vart ein hektisk dag. Vakna i ni tida av at minstemann satt i senga mellom oss og konstanterte at han stinka! Og det gjorde han verkeleg når vi berre stakk nasen nært nok. Jepp, han hadde spydd i søvne.  I campingvogna. Og ikkje våkna..... Så då vart det vasking og tørking av sengekle og det som høyrte med, men med gode industrivaskemaskiner og tørketromler så var det gjort på 2,5 timar.
Etter at det var gjort fekk eg besøk av fine Ingrid,  medstudent frå Sogndal. Vi drakk kaffi,  lo, mimra, lo endåmeir og hadde ein flott føremiddag.  Ungane dusja (leeeengeeee, for det var jo gratis),  leika,  var på skattejakt på campingplassen og nytta seg av gratis WiFi 😀😀😀

Middagsinnvitasjon fekk vi òg,  jammen kjekt å vere turist på Ål. Det var den gode og kjekke romkammeraten min frå Sogndal som stod for den. Det å kjøyre opp på tunet hennar, bli møtt av ein god klem var berre endå ein god ting å gjere denne dagen! Det vart seint før vi kom oss ned på campingplassen att. Vi hadde tusen ting å snakke om,  vi fekk servert middag og dessert,  og ungane fann aldeles tonen saman.
Så sjølv om dagen var aldri så hektisk, og sjølv om den starta med eit brak, så var han hjertevarm og go!

I skrivande stund står eg no heime på kjøkkenet, vi ankom Kalvikja for 17 minutt sidan. Miss.Sophie gjekk av hos ei venninne på Askvoll, for ho lengta SÅÅÅÅ veldig!! Dei to yngste har sneket seg vekk med sine favoritt sysler. Eg klandrar dei ikkje, for vi har budd oppå kvarandre i ei lita campingvogn på størrelse med vaskerommet vårt i 16 dagar. Og i morgon vil dei også besøke venner og kjente. Katten snik seg rundt føttene mine og krev oppmerksomhet.Vi har berre vore vekke i 16 dagar,  skulle tru det var eit halvt år i følge minstemann.

Sommarferien 2015 var flott. Takk for at de las reisebreva våre. No skal vi nyte resten av sommaren.

Heidi-Beate